8 czy 12 bitów w astrofotografii planetarnej?

Emil Kraaikamp na cloudynights poruszył kwestię zasięgu dynamicznego używanego w astrofotografii planet, Księżyca, czy Słońca. Powszechnie stosowane "planetarne" kamerki posiadają 8 a czasami 12 bitowe przetworniki.

12-bitów oferuje większą ilość rejestrowanych odcieni (wartości), ale też 12-bitowe dane zajmują więcej miejsca niż 8-bitowe, co może np. ograniczać szybkość kamerki. Maksymalny-optymalny gain dla 12-bitów jest też niższy niż dla 8-bitów, co może wydłużyć ekspozycję dla ciemnych obiektów - a czas ekspozycji jest kluczowym czynnikiem dla fotografii w dużych rozdzielczościach. Kiedy więc warto stosować 12 bitowy format, a kiedy 8 bitowy?

Według Emila 12-bitowy zapis opłaca się dopiero przy bardzo niskich poziomach szumu, zazwyczaj nieosiągalnych w astrofotografii planetarnej przy zachowaniu krótkich ekspozycji. W skrócie niski poziom szumu obejmuje (choć nie zawsze) przypadki, w których używamy najniższych wartości gainu i bardzo krótkich ekspozycji, np. fotografując Wenus, czy Słońce z folią słoneczną ND 3.8. Wnioski są takie że w pozostałych przypadkach (z większym poziomem szumów) 12-bitów (a tym bardziej 16) niczego nie wniesie do końcowej fotografii wykonanej za pomocą stosowanych obecnie kamerek "planetarnych".

RkBlog

Astrofotografia planetarna, 29 June 2011, Piotr Maliński

Comment article
RkBlog main page Search RSS Contact